Home

นาม… นาคิน สัจจะเขตต์

ลืมตาดูโลก…5 ธันวาคม 2527

เติบโต…ที่บ้านนอก กับผืนฟ้าและท้องนา ก่อนจะย้ายเข้าเมืองทันทีที่นับ 1-100 ได้ครั้งแรก

อดีตอันแสนนาน…รองหัวหน้าแก๊งนินจา ผู้ฝักใฝ่คุณธรรม

ป.3 หลังจากได้ดูจูราสสิคพาร์ค ถึงกับบ้าไดโนเสาร์แบบเข้าเส้น แต่งนิยายจูราสสิคพาร์คให้เพื่อนๆ ในห้องได้อ่านกัน จนจบ 3 ภาค และสัญญากับตัวเองว่า สักวันหนึ่งจะต้องสร้างหนังที่มีไดโนเสาร์เคลื่อนไหวให้ได้

ป.5 โลตัสมาเปิดที่ขอนแก่น มีโซนคอมพิวเตอร์ให้ลูกค้าไปสัมผัส ไปเล่นได้เป็นครั้งแรก… ทุกครั้งที่มาโลตัส ผมไม่เคยไปโซนอื่นเลย นอกจากโซนนี้ พอจะกลับบ้าน แม่ค่อยมาเรียกกลับ อันที่จริง คอมพิวเตอร์นั้นมันเป็นจอดำ ระบบปฏิบัติการ DOS ผมกดเล่นอยู่แค่นั้นแหละ

ป.5 อีกเหมือนเคย  แม่ผมมักจะไปทำ OT วันเสาร์อาทิตย์ ผมก็ชอบไปด้วย เพราะมีคอมพิวเตอร์ ผมวาดรูปจาก Paint ทั้งวัน แต่ save ไม่ได้

ป.6 ผมเพิ่งรู้จักแผ่น disk ว่า อ๋อ…มัน save ลงแผ่นได้นะ แต่อนิจจา ผม save ภาพจาก pant ลงใน แผ่นดิส ได้แ่ค่ 4 ภาพเท่านั้นก่อนมันจะเต็ม

ป.6 ความฝันการทำหนังของผมกลับมาอีกครั้ง เพราะผมเริ่มได้รู้จักคอมมากขึ้น ผมนึกไม่ออกว่าจะเอาม้วนวิดีโอ เข้าไปในคอมพิวเตอร์ได้ยังไง ก็ในเมื่อ มันไม่มีช่องให้เสียบ

ม.1 สอบเข้าโรงเรียนขอนแก่นวิทยายนอันดับ 18

ม.1  ความฝันใกล้ความจริง เพราะผมเห็นภาพถ่ายของคนข้างบ้านอยู่บน wallpaper ของเครื่องเขา ผมสงสัยมากว่ามันเอาเข้าไปในคอมได้ยังไง แต่อย่างไรก็ตาม ผมก็รู้ว่ามันทำได้

ม.1-2 เข้าแต่ห้องสมุด มีความสุขมากที่นั่น ความทรงจำสุดท้ายที่ดีที่สุดคือได้คณิตศาสตร์เต็ม 60 คะแนน

ม.3 เริ่มคบเพื่อน เริ่มเล่นเกม เริ่มเล่นกีฬา และเริ่มอะไรหลายๆ อย่าง แต่มันก็แลกมากับความไม่รู้และไม่เข้าใจในวิชาคณิตศาสตร์ในอีกหลายปีต่อมา

ม.4 สอบเข้าเรียนต่อได้อันดับ 30

ม.4 ค้นพบโปรแกรม Flash จากการแนะนำของเพื่อน “นายพอใจ” มันบอกว่าผมต้องชอบโปรแกรมนี้แน่ๆ และทันทีที่มันทำลูกบอลเคลื่อนที่ได้ ณ วินาทีนั้นเอง โอ…แม่เจ้าา มันส่งมาเพื่อเรา

ม.4-5 บ้าคอม และติดเกมส์เหมือนเด็กทุกคนบนโลก

ม.6 จะต้องสอบเรียนต่อแล้วนะ แต่พลาด…คณะที่หวังไว้ ทันตะแพทย์ ด้วยคะแนนเพียง 3 คะแนน แต่โอ้…อนิจจา คณิตศาสตร์ทำได้แค่ 26

รอบมีนาคม สอบใหม่ คราวนี้เหมือนคราวที่แล้ว ผิดหวัง!!! ไม่ได้เป็นทันตะแพทย์

แต่อยากเป็นครู เพราะผมรู้ “เฮ้ยยย คณิตศาสตร์มันง่ายนี่หว่า” แต่แม่บอกว่า “เป็นครูเงินเดือนน้อย แล้วต้องแย่งกันสอบอีก”

อนิจจาเหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง ดันติด บัญชีธรรมศาสตร์ ไปเรียนที่นั่น 1 ปี เพราะคะแนนดันถึงพอดี

1 ปีที่นั่น ทำให้ผมเป็นผมอย่างเช่นทุกวันนี้ แต่ไม่เคยคิดละอุดมการณ์

กระทรวงทำโครงการ “ครูพันธุ์ใหม่”

ลาแล้วธรรมศาสตร์ ขอคืนสู่อุดมการณ์อันหาญมุ่ง

เรียนครู ที่มหาวิทยาลัยขอนแก่น 5 ปี ออกสู่สนาม คิดเสมอ ต้องโรงเรียนในเมืองเท่านั้น

หากแต่ฟ้าสั่ง ไปบ้านนอก ไปสัมผัสอาชีพครู ณ โรงเรียนฝั่งแดงวิทยาสรรค์ โรงเรียนมัธยมประจำตำบล

โรงเรียน ที่ทำให้ผมเป็นผม โรงเรียนที่ทำให้ผมเข้าใจทุกอย่าง โรงเรียนที่ทำให้ผมละทิฐิ โรงเรียนที่ทำให้ผมรู้จักกับคำว่า “ความสุข ในทุกๆ นาที” ตั้งเป้าจะอยู่เพียง 1 ปี แต่เพราะที่นั่นมีอะไรให้น่าค้นหา จึงต่อเวลามาอีกเป็น 3 ปี ก่อนจะย้ายเข้าโรงเรียนประจำจังหวัดหนองบัวลำภู ตั้งใจแล้วจะใช้ชีวิตที่นั่น แต่ โอ…อนิจจา ฟ้าสั่งให้กลับโรงเรียนเดิม “โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน”

ผมกลับมาแล้ว ณ ที่แห่งนี้

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s